Włodzimierz Perzyński

Włodzimierz Perzyński (6 lipca 1877, Opoczno - 21 października 1930, Warszawa) był polskim dramatopisarzem, poetą, powieściopisarzem i nowelistą okresu Młodej Polski. Uczył się w Warszawie i Petersburgu, a w 1897 roku rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, których nie ukończył. Pracował jako dziennikarz, felietonista i publicysta, między innymi w „Dzienniku dla Wszystkich i Anonsowym”, „Głosie Narodu” oraz „Tygodniku Ilustrowanym”. W 1906 roku ożenił się z Janiną Kietlińską, a od 1913 roku ponownie mieszkał w Warszawie. Współpracował tam z teatrami i działał w organizacjach literackich.

Debiutował wierszami w 1898 roku, a w 1901 wydał tom „Poezje”. Później pisał przede wszystkim utwory satyryczne i dramaty. Do jego sztuk należą „Lekkomyślna siostra”, „Aszantka” i „Szczęście Frania”. Tworzył także powieści i nowele, między innymi „Wiosnę” i „Łut szczęścia”, oraz tłumaczył utwory. Jego dramaty podejmowały temat podwójnej moralności mieszczańskiej. Zmarł na dyfteryt i został pochowany na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim. W 1980 roku w Opocznie odsłonięto jego pomnik i nadano jego imię jednej z ulic.

Na podstawie artykułu „Włodzimierz Perzyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.